روش ساخت ماسک ضد مه

ماسک های موجود عموماً از کثرت پارچه های غیر بافته شده مستطیل شکل یا گاز و دیگر مواد انباشته شده برای تشکیل بدنه ماسک استفاده می کنند و تارهای لاستیکی حلقه ای شکل به هر دو انتهای بدن متصل می شوند. تارهای لاستیکی حلقه ای شکل در دو طرف کاربر روی گوش ها آویزان می شوند، به طوری که بدن ماسک دهان و حفره بینی و دیگر موقعیت های صورت را می پوشاند و نقش حفاظت و فیلترینگ را ایفا می کند. اما چون نفسی که فرد بازدم می کند حاوی بخار آب زیادی است، پل بینی صورت انسان مملو از آن است. پس از پوشیدن ماسک مسطح، شکافی در دو طرف پل بینی تشکیل خواهد شد که باعث بالا رفتن مقدار زیادی بخار آب از طریق شکاف دو طرف پل بینی می شود. مه سفید بر روی عینک پوشیده شده توسط کاربر تشکیل می شود که بر خط دید تأثیر می گذارد. هنگامی که مقدار زیادی هوای بازدم از طریق شکاف بین ماسک معمولی و دو طرف بینی بدون فیلتر شدن تخلیه می شود، محیط فضایی را با الزامات بهداشتی بالایی مانند اتاق عمل آلوده خواهد کرد. به عنوان مثال، مشخصات ثبت اختراع چینی 201610720508.8 ماسکی را برای جلوگیری از مه آلود شدن عینک افشا می کند. لایه داخلی بدنه ماسک مجهز به ژل سیلیکا مسدود کننده گاز در نزدیکی قسمت فوقانی سمت صورت است تا از بالا آمدن بخار آب بازدم جلوگیری شود. با این حال، کارکنان پزشکی اغلب در طول کار به آن نیاز دارند. پوشیدن ماسک برای مدت طولانی، مقدار زیادی بخار آب در حین تنفس باعث می شود که یک محیط مرطوب در شکاف بین ماسک و صورت شکل گیرد. پس از متراکم شدن مقدار زیادی بخار آب بر روی پارچه یا گاز غیر بافته شده، قابلیت عبور هوا کاهش خواهد یافت و تنفس طبیعی کاربر را تحت تأثیر قرار می دهد و بدن ماسک مرطوب نزدیک به صورت کاربر خواهد بود که بر راحتی پوشیدن تأثیر می گذارد. بنابراین نیاز به ماسکی وجود دارد که بتواند میت را آزاد کند و می تواند برای مدت طولانی پوشیده شود.